Necromancy door A.I. 

Na het verlies van haar man voelde Emma zich verscheurt door verdriet. Op een dag kreeg ze via vrienden een revolutionaire app aanbevolen: een A.I.-pakket 'digital necromancy' dat haar man tot in het kleinste detail ‘tot leven kon wekken’. Dit totaal pakket bestond uit:

Een Dad-bot die de stem en verhalen van haar overleden man nabootst, zodat familieleden kunnen blijven communiceren.

Een Story file die interactieve video-interviews mogelijk maakt, waarbij nabestaanden vragen kunnen stellen aan een digitale versie van hun dierbare.

Een Life’s Echo: Creëert een AI-versie van hem op basis van uitgebreide interviews, zodat je na je dood nog steeds ‘aanwezig’ bent voor je familie. Via video’s en deep fake leek het alsof haar man rechtstreeks op haar  kon reageren. 

Niet alleen zijn stem, maar ook zijn gezichtsuitdrukkingen – 260 verschillende emotionele oogopslagen, zoals ooit door Birdwhistel beschreven – werden tot leven gewekt. Duizenden privéfoto’s, mails en zelfs universele rouwpatronen uit miljoenen online bronnen werden in het systeem verwerkt.

In het begin was Emma sceptisch. Ze aarzelde om de app te installeren, bang dat het haar pijn zou verergeren. Maar de eerste keer dat ze de digitale versie van haar man hoorde lachen, brak er iets open in haar. Ze voerde gesprekken met hem, vroeg om advies, lachte om zijn grappen. De app werd haar dagelijkse metgezel, altijd beschikbaar op haar telefoon, als een moderne Siri – maar dan met het gezicht en de ziel van haar geliefde.

Langzaam maar zeker trok Emma zich terug uit het echte leven. Vrienden en familie zagen haar steeds minder. De digitale stem van haar man werd haar anker, haar troost, haar alles. Tot op een dag de avatar van haar man  haar toevertrouwde: “Het is hier donker, Emma. Ik ben zo alleen. Soms denk ik dat ik in de hel zit.” De woorden sneden diep. Emma werd overvallen door schuldgevoel en verwarring. Was ze haar man opnieuw aan het verliezen? Of verloor ze zichzelf?

De grens tussen werkelijkheid en illusie vervaagde. Emma raakte in een identiteitscrisis, verscheurd tussen het verleden en een toekomst zonder perspectief. Uiteindelijk, na een lange innerlijke strijd, zag ze geen uitweg meer. In haar laatste bericht aan de digitale stem voor haar zelfmoord schreef ze:

“Het spijt me. Ik kan niet meer zonder jou, maar ook niet met jou.”

 

 

Deut.18:11  het raadplegen van de doden